چهارشنبه 30 آبان 1397
صفحه اصلی      همه اخبار      تماس با ما      English
خبرگزاری تقریب - 15 روز پیش

​آیا کنکوربازان محتوای کتاب‌‌های آموزش فارسی را به نفع خود تغییر می‌دهند؟

به گزارش حوزه فرهنگ و هنر خبرگزاری تقریب، خبری منتشر می شود که کنکور تا سال فلان حذف خواهد شد و بعد، یکی از مسئولان تکذیب کرده و می گوید که فعلاً این امر به دلایل مختلف محقق نخواهد شد. همه کسانی که در نظام آموزش و پرورش ایران تحصیل کرده اند، با این خبرها آشنا هستند. بودن یا نبودن کنکور طرفداران پر و پاقرصی دارد. اما یکی از موضوعاتی که در این رابطه مطرح می شود، تأثیری است که کنکور و استمرار آن بر آموزش کشور داشته است. گفته می شود که دانش آموزان بیش از آنکه به عنوان یک شهروند خوب در نظام آموزشی تربیت شوند، بر کنکور و کلاس های تست زنی تمرکز دارند. کتاب های کمک آموزشی که هرساله در این رابطه منتشر می شوند، ذهن دانش آموزان را به موضوعات خاصی هدایت می کنند. از جمله موضوعاتی که در یادداشت حسن ذوالفقاری، استاد دانشگاه و مدیر گروه آموزش زبان فارسی فرهنگستان زبان و ادب فارسی، به آن پرداخته شده، نگاهی دارد به تأثیر این موضوع بر محورهای آموزش زبان فارسی در مدارس. این یادداشت که در خبرنامه این گروه منتشر شده، به این موضوع می پردازد که یادگیری کدام موضوع برای دانش آموزان اهمیت و کاربرد بیشتری دارد: دستور یا نگارش؟ دستور یا نگارش؛ کدامیک برای دانش آموز فارسی زبان کاربردی است؟ ذوالفقاری در این یادداشت آورده است: در مدارس همواره این سؤال مطرح است که در هنگام آموزش های درسی دبیرستانی تکیه بر آموزش دستور باشد یا نگارش. پاسخ روشن است: نیاز دانش آموز. نیاز دانش آموز در زندگی آینده و شغلی و شهروندی، فراگرفتن مهارت های نگارشی است. حال اگر دستور هم درس می دهیم به نیت اصلاح نگارش های دانش آموزان است. پس آموزش دستور خود هدف نیست بلکه وسیله است. از هر وسیله نیز باید در جای خود و بنا بر نیاز و مقتضی استفاده کرد. حقیقت آن است که در نظام آموزشی گاه آموزش دستور آنقدر تخصصی، ریز و مسئله برانگیز بوده است که مشکلات آن هنوز برای اهل آن علم و متخصصان حل نشده، در کلاس های درسی آموزش داده می شود. هدف آموزش دستور اگر اصلاح روند نگارش دانش آموز باشد، باید بر اساس آسیب شناسی نثر دانش آموزان و نیازهای آنان تدوین و تألیف شود. آموزش کامل دستور همواره برای کسانی لازم است که غیرفارسی زبان هستند. حتی امروزه در آموزش غیرفارسی زبانان هم روش دستورمحور توصیه نمی شود و نکات دستوری ذیل متون و درس ها گفته می شود. پس دستور بدون کاربرد عملی سودمند نخواهد بود. آیا کنکوربازان محتوای کتاب های آموزش فارسی را به نفع خود تغییر می دهند؟ نکات دستوری باید ذیل مسائل نگارشی و آن هم بنا بر نیاز و ضرورت و به اندازه گفته و بیان شود. البته در سالیان گذشته و هم اکنون کسانی بوده اند که بر فایده موضوع برای دانش آموز تأکید نداشته اند بلکه سود و سودآوری خود را مدنظر داشته اند و اغلب کنکوربازان این بحث را بسیار چرب و پرفایده برای جیب خود دانسته و هرگاه کمی دستور در کتاب ها رنگ باخته، فغان و فریاد برآورده اند که ادبیات در خطر است؛ حال آنکه جیب خودشان در خطر بوده است. هدف آموزشی دستور برای دانش آموز فارسی زبان یادآوری ساخت های زبانی مورد استفاده اش است تا بداند هنگام نگارش نباید از اسلوب و نحو فارسی دور افتد. البته این مهم نیز زمانی برای دانش آموز محقق می شود که خود متون معیار و درست فارسی را خوانده باشد تا شم زبانی اش تقویت شود و الا آموزش آموزش قواعد خشک زبانی، بدون اشراف بر زبان، نمی تواند مفید باشد. آیا در مدارس ایران زبان فارسی به صورت کاربردی تدریس می شود؟ آنچه امروز دانش آموزها باید یاد بگیرند عادت به مطالعه، آموزش تفکر منطقی، نوشتن احساسات، علایق و مقاصد خود بر کاغذ، بیان شفاهی آنچه نوشته اند، نگارش نامه و از این قبیل است که در حقیقت کاربرد عملی زبان محسوب می شود. در دستور و نگارش باید به دانش آموزان بیاموزیم که آنان بیان شفاهی خود را چگونه به سادگی مکتوب کنند و به سادگی حرف دل خود را بر زبان جاری سازند. دیده ایم که بسیاری از دانش آموزان هنگام سخن گفتن در منزل یا محافل دوستانه مهارت کافی دارند و اگر از آنها بخواهیم همان مطالب را بر کاغذ جاری سازند ناتوان اند. دلیل آن ضعف مهارت های نگارش یو تکیه صرف بر دستورآموزی حفظی است نه کاربردی در جهت نگارش. اگر ساختمان و اجزای جمله را بیان می کنیم، باید بحث را در جهتی پیش ببریم که اولاً با نمونه هایی از متون معیار معاصر آغاز کنیم، سپس ساختمان جمله را از منظر نگارش ساده و معیار توضیح دهیم که چگونه باید باشد. آسیب های جمله های با ساختمان نادرست و جابه جایی های غیر منطقی و ناسالم را بیان و اصلاح کنیم. در بحث فعل وقتی انواع فعل ها را آموزش می دهیم حتماً بحث را با کاربرد درست فعل در زبان فارسی متصل کنیم و آسیب ها و نادرستی های کاربرد فعل را بیان کنیم؛ از جمله ناهماهنگی فعل با نهاد از نظر وجه و شخص یا دوری اجزای فعل هنگام آموزش ساختمان انواع فعل. دستور و نگارش دو روی یک سکه مقصود آن است که نباید دو مقوله جدا به نام دستور و نگارش داسته باشیم؛ هر دو یکی هستند. حتی املا نیز مقوله ای در جهت نگارش درست کلمات است. املا هم وسیله درست نویسی است در ویرایش فتی و صوری املای درست کلمات شرط درست نویسی است. پس توجه با املا نیز همسو و در راستای نگارش است. دستور به عنوان یکی از دانش های زبانی، اطلاعات زبانی کاربر را افزایش می دهد و آگاهی او را نیست به آنچه به کار می برد ایجاد می کند یا افزایش می دهد. پس نباید تردید کنیم که دستور نباید باشد و تأکید نورزیم که همه علم دستور را بخواهیم توأم با ملالت خاطر برای دانش آموزان تدریس کنیم تا آنها برای امتحان پایان ترم یا کنکور از حفظ کنند. بلکه با نگاه مهارت آموزی بخواهیم که یاد بگیرند تا در زندگی بدان عمل کنند. آموزش دستور وقتی معنادار، آموختنی، مهم، کاربردی و شیرین می شود که در بافت متن زبانی و با هدف درست نویسی باشد؛ در غیر این صورت کاری عبث، خسته کننده و ملالت آور می شود. انتهای پیام/

اخبار مرتبط

آخرین اخبار
برچسب‌ها:   

کنکوربازان

 | 

محتوای

 | 

کتاب‌‌های

 | 

آموزش

 | 

فارسی

 | 

تغییر

 | 

می‌دهند

 | 
پربیننده‌ترین‌ها (6 ساعت اخیر)

پربیننده‌ترین‌ها (24 ساعت اخیر)

پربیننده‌ترین‌ها (هفته‌ی اخیر)

منابع خبری