سه‌شنبه 20 آذر 1397
صفحه اصلی      همه اخبار      تماس با ما      English
خبرگزاری تقریب - 26 روز پیش

اشعار برگزیده شهادت امام حسن عسکری (ع)

به گزارش حوزه فرهنگ و هنر خبرگزاری تقریب، همزمان با شهادت امام حسن عسکری (ع) شاعران کشورمان هر کدام در مدح این امام همام ابیاتی را سرده اند که در زیر به برگزیده ترین آنها اشاره می شود. ساقیا ما همه از برکت جامت مستیم یازده مرتبه از بردن نامت مستیم آنچه از دست تو جاری ست شرابی ست طهور شکر در سایه ی الطاف امامت مستیم محو در روشنی گنبد زردت مثل یاکریمان نشسته سر بامت مستیم نَحنُ کَهفُ لِمَنِ التَجَاَ اِلَینا گفتی عمری از لذت فحوای کلامت مستیم به همان کرببلایی شدن مان سوگند هم چنان با یکی از پنج علامت مستیم می نخورده همه اصحاب تو اقا مست اند می نخورده همه، چون ابن هشامت مستیم وَ تَصَدَّق همه هستیم ابوهاشم تو سال ها با کرم و لطف مدامت مستیم نان تو باده ی ما کاسه ی تو ساغر ماست تا سحر با نمک سفره ی شامت مستیم ساقیا مرحمتی پشت در میکده ایم به امیدی به در خانه ی تو آمده ایم شیعه از پرچم تو حوله ی احرام گرفت حرم الله حریم حرمت نام گرفت قبله ی قبله تویی کعبه به تو رو زده است حجرالاسود از ایوان طلا وام گرفت خضر اولاد علی! آب حیاتش دادی هر که از دست کریمانه ی تو جام گرفت فقه را با نفست بار دگر جان دادی احتجاجات تو گرد از رخ اسلام گرفت جاثلیق از سر اعجاز تو مشتش رو شد و دعای تو فقط بود به هنگام گرفت بی گمان زیر سر معجزه ی چشم تو بود شیر درنده اگر در قفس ارام گرفت اسم و رسمش وسط صحن تو از یادش رفت عاشقی که لقب زایر گمنام گرفت غافل از هم و غم شیعه نشد مهدی تو از سجایای پسندیده ات الهام گرفت وای از آن دم که نگهبان تو گستاخی کرد وای از آن لحظه که تصمیم به دشنام گرفت وارث سینه ی آزرده ی زهرا نفست موقع گفتن تکبیره الاحرام گرفت در مناجات شب اخر خود افتادی پیش چشمان تر همسر خود افتادی گریه ی چشم ملک از قبل مهدی بود چقدر خوب سرت در بغل مهدی بود ناله کردی همه با مهر جوابت دادند تشنه بودی و سپس جرعه ای آبت دادند اهل خانه کفنی بر تن پاکت کردند بعد تشییع بلافاصله خاکت کردند پیکرت تابش سوزنده ی خورشید ندید بوریا جای کفن دور خودش دید؟ ندید سامرا با سپر و سنگ و سنانت نزدند پیرمردان که عصایی به دهانت نزدند سامرا صحبتی از گودی گودال نشد سینه ات زیر سم اسب که پامال نشد سر انگشترت انگشت به غارت که نرفت آه ناموس تو آقا به اسارت که نرفت علیرضا خاکساری شانه به درد زلف پریشان من نخورد مرهم به درد چاک گریبان من نخورد از زهر معتمد که دو سه جرعه خورده ام یک قطره هم نماند که از جان من نخورد تاریک بود بس که شکنجه سرای من راه ستاره نیز به زندان من نخورد شش سال در اسارت اگر عمر من گذشت بر خواهر اسیر که چشمان من نخورد در شعله ای که چادر این همسرم نسوخت یا تازیانه بر تن طفلان من نخورد دندان من ز. لرزه بر این کاسه آب خورد چوبی دگر به گوشه ی دندان من نخورد رضا رسول زاده دیگر توانی در میان پیکرت نیست آقا رمق بین دو چشمان ترت نیست لعنت به این زهری که آبت کرد این طور در بسترت انگار جسم لاغرت نیست دختر نداری تا پرستار تو باشد جان می دهی و هیچ کس دور و برت نیست این روز ها داری دلی پر از سقیفه در گوش تو جز ناله های مادرت نیست مثل حسن پیری چه زود آمد سراغت این روزگار بی مروت یاورت نیست دور از وطن در سامرا خیلی غریبی آقا ولیکن قاتل تو همسرت نیست لب تشنه ای، لب تشنه ای، لب تشنه، اما ساعات آخر خنجری بر حنجرت نیست مهدی است بالای سرت وقت شهادت بی غیرتی مثل سنان بالاسرت نیست محمد حسین رحیمیان شرر فتاده به جان تو یا اباالمهدی ربوده تاب و توان تو یااباالمهدی مگر! که بغض عدو بر سرت چه آورده؟ چکیده خون ز دهان تو یا اباالمهدی چه کرده تب؟ که چنین گونه لکنت افتاده میان طرز بیان تو یا اباالمهدی شبیه مادرت افتاده ای تو در بستر شکسته دل ز فغان تو یا اباالمهدی زحال زار شما میوه ی دلت آقا نشسته دل نگران تو یا اباالمهدی بیا و محض رضای خدا تو ناله نکن هر آنچه رفته امان تو یا اباالمهدی خبر ز. وضع بد و ناگوارتان دارد کبود گشته لبان تو یا اباالمهدی هوای چشم ملک گشته ابر بارانی برای قد کمان تو یا اباالمهدی گرفته رنگ عزا نقطه نقطه ی دنیا زآه و سوز نهان تو یا اباالمهدی فقط نه زهر ستم پاره کرد، جگر از تو بریده شد شریان تو یا اباالمهدی نوای تشنه لب کربلا بلند میشد زکام خشک و زبان تو یا اباالمهدی همیشه پر زند آقا به سامرا به حرم قلوب سوته دلان تو یااباالمهدی رضا آهی این چند روزه لرز تنت بیشتر شده شاید تو را هم از قفس غم رها کنند این آب از گلوی تو پایین نمی رود بس کن دگر ٬ بگو پسرت را صدا کنند مزد رسالتِ دل لرزان مصطفی است این لرزشی که بر سر و دستت رسیده است این آخرین زمان حضور ائمه است این روزگار مثل تو رنگش پریده است دارد به دست خود به لبت آب می دهد فرزند پنج ساله که پیشت نشسته است مثل امید های به زهر آرمیده ات از بغض ٬ راه آه نفسهاش بسته است حالا که در جوانی ات از دست می روی کاری برای غربت مهدی نمی کنی؟ در رفت و آمد غم و در ازدحام داغ فکری برای غیبت مهدی نمی کنی؟ باشد ٬ برو ، ولی به دو چشمش نگاه کن خون دل است این که به رخسارش آمده از بهر یوسفت چه کسانی ببین که بعد در مصر روزگار به بازارش آمده او را بغل بگیر که آغوش آخر است شاید هزار سال دچار بلا شود شاید غریب کوچهٔ جهل و غرور ها شاید اسیر سلسلهٔ کینه ها شود دارد کنار پیکر تو گریه می کند یعنی که آب غسل تو هم جفت و جور شد باید برای تو کفنی دست و پا کند گویا دوباره داغ غریبی مرور شد اصلاً بپرس گریهٔ او از برای چیست شاید برای بی کفنی گریه می کند شاید برای تشنه لبی ناله می زند شاید برای پاره تنی گریه می کند سید علی احمدی چنانکه درد ز. مرهم جدا نخواهد شد غم از نگاه تو یکدم جدا نخواهد شد محرم و صفر و فاطمیه، نه هر روز دل تو لحظه ای از غم جدا نخواهد شد پس از دو ماه عزا در غم پدر زِ تنت دوباره رخت محرم جدا نخواهد شد به سامرا ببری یا نه امشب از چشمم هوای ابری ماتم جدا نخواهد شد دخیل دست من از سامرا جداست، ولی دخیلِ بسته ی قلبم جدا نخواهد شد غم حسین و غم توست در دل و، دستم از این دو رشته ی محکم جدا نخواهد شد شهید شد پدر تو، ولی از انگشتش به زور خنجر، خاتم جدا نخواهد شد محمد بیابانی اشعار برگزیده شهادت امام حسن عسکری (ع) ای آفتاب، سایه نشین جمال تو ای عمر خضر، بسته به آب زلال تو ای نیستی خلق دو عالم، زوال تو ای هست و بودِ خلقت و هستی، وبال تو ماییم در حریم تو، داریم چشم لطف از دامن کریم تو داریم چشم لطف اینجا مقربان، صُلحا صف کشیده اند پیغمبران حق، شهدا، صف کشیده اند آقا ببین چقدر گدا صف کشیده اند در سُرّ مَن رأیِ شما صف کشیده اند تا که شوند جزو گدایان حضرتت روزی خورند از نمک و نان حضرتت ای سامرات، گلشن زیبای اهل بیت گلدسته ات، بهشت دِلارای اهل بیت دور ضریح، در حرمت، جای اهل بیت از نسل توست مهدیُ مِنّایِ اهل بیت امشب که ما به روضه ی تو مشتری شدیم مشغول ذکر یاحسن العسگری شدیم کعبه در این دیار به دورت طواف کرد پای همین مزار به دورت طواف کرد روزی هزار بار به دورت طواف کرد با قلب داغدار به دورت طواف کرد ای قبله گاه یار، به دور خودت بچرخ حج را بجا بیار، به دور خودت بچرخ ای آنکه چشم دهر برایت گریسته در آسمان دو نهر برایت گریسته جبرییل بحر بحر برایت گریسته مسموم زهر، زهر برایت گریسته آقای من، نلرز، به دور خودت نپیچ بر خویشتن نلرز، به دور خودت نپیچ آقا تو هم ز. سمِ جفا تشنه لب شدی آزرده زهر قلب تو را، تشنه لب شدی رفته دلت به کرببلا، تشنه لب شدی در ظلّ آفتاب لبش تشنه مانده بود بین دو نهر آب، لبش تشنه مانده بود آقا بنوش آب گوارا، بگو حسین بگذار سر به دامن مولا، بگو حسین آسوده سیر کن به ثریّا، بگو حسین مهدی کنار توست، همین جا، بگو حسین او آمده است رخت عزا را به تن کند آماده است تا به تن تو کفن کند کرببلا، حسین، دریغا کفن نداشت اصلاً کفن که جای خودش، پیرهن نداشت جز زخم و زخم و نیزه شکسته، به تن نداشت هذا قلیل ، پس به گمانم بدن نداشت جسمی که پایمال سم اسب ها شود باید که سهم خاک شود، بوریا شود امیر عظیمی حسن شدی که کریمان فقط دوتا باشند دوتا کریم در عالم برای ما باشند حسن شدی که اگر از بقیع برگشتند کبوتران همه راهی سامرا باشند دلیل خوشه ی انگور عسکری این است که تاک ها ننشینند روی پا باشند حسن شدی که میان مُضیف چشمانت تمام شهر به عشق شما گدا باشند حسن شدی که به هنگام بردن نامت بقیع آمده ها یاد مجتبی باشند حسن شدی که شبیه بقیع اینجا هم همیشه گنبد و گلدسته سر جدا باشند حسن شدی که شبیه بقیع، خُدامت. به دور قبر تو ذراتِ در هوا باشند حسن شدی که غریبی غریب تر باشد که زائران تو در بین کوچه ها باشند حسن شدی که غریبی به اوج خود برسد که خادمان تو در شهر کربلا باشند مهدی رحیمی اشعار برگزیده شهادت امام حسن عسکری (ع) دلم برایِ حرم تنگ می شود به خدا مـنم گـدایِ عـطایِ امـامِ سامـرّا خدایِ عَـزَّوَجَل می دهد مَـدَد بزنم دَم از مـرام وُ صـفایِ امامِ سامرّا نَه اینکه من فقط این جمله رابگویم نَه صدا زد عـرش فـدایِ امامِ سامرّا به لطفِ حضرت حق می شود حسن آباد بقیع وُ صحن وُ سرایِ امامِ سامرّا فدایِ جامعه خوانی که می کند گریه میـانِ روضـه به جـایِ امامِ سامرّا تمـامِ زندگی اَم نذرِ تو اَباالمـهدی تپیـده دل به هـوایِ امـامِ سامرّا زمین وُفُلک وُفَلک باتوندبه خوان شده اند وِصــالِ یار دعـایِ امـامِ سامرّا حسین ایمانی انتهای پیام/

اخبار مرتبط

آخرین اخبار
برچسب‌ها:   

اشعار

 | 

برگزیده

 | 

شهادت

 | 

عسکری

 | 
پربیننده‌ترین‌ها (6 ساعت اخیر)

پربیننده‌ترین‌ها (24 ساعت اخیر)

پربیننده‌ترین‌ها (هفته‌ی اخیر)

منابع خبری